Sitodruk jest techniką druku sitowego mającą wynalezioną przez Japończyków. Pierwowzory sitodruku opracowana w XIX wieku, kiedy jako szablonu używano zrobionego z papieru wzoru i siatki stworzonej z mieszaniny ludzkich i zwierzęcych włosów. Obecnie jednostka drukowa składa się z aluminiowej ramy, na jaką naciąga się nylonową, metalową czy poliestrową siatkę z motywem graficznym. Poprzez taką matrycę przetłacza się farbę. Szablon robi się drogą światłoczułą (siatka pokrywana jest emulsją, jaką po wyschnięciu naświetla się w kopiogramie), dzięki dlaczego nie przepuszcza ona farby. W siatce część oczek nie jest zakryta i to przez nie przepływa emulsja, odbijając się na materiale. W tym samym centymetrze siatki drukarskiej znajduje się najczęściej 100-150 włókien, a oczko ma średnicę 34-40 mikrometrów. Sitodruk pierwszorzędnie nada się do produkcji gadżetów promocyjnych, bowiem umożliwia wytworzyć nadruk na licznych tworzywach, np. papierze, folii, tekturze, metalu, syntetyku. Zadrukowywana powierzchnia może posiadać nieregularne kształty (np. butelka szklana, odzież, opakowania syntetyczne, pióra kulkowe reklamowe), a dodatkowo wydatne wymiary (technika ta jest stosowana jeszcze w druku wielkoformatowych banerów promocyjnych zawieszanych w ruchliwych, poprawnie widocznym miejscach). Dzisiaj pracę branży promocyjnej nieprosto byłoby sobie wyobrazić bez tej techniki drukarskiej. To z jej pomocą możliwa jest produkcja artykułów biurowych, plakatów, upominków w służbowych barwach, a dodatkowo nanoszenie na nich treści marketingowych: logotypówhasełsloganówrysunków i innych motywów